درمان دلهای خسته

مسعود مردیها: امروز حوصله کار کردن نداشتم. به گذر عمر و وقتم که می اندیشم ترس بزرگی مرا فرا می گیرد. ترس از غافل مردن، ترس از عاشق نمردن، ترس از بیگانگی با دوست، ترس از دوستی با بیگانگان.

تو ای تنهاترین عشق زمین ام به یاد بی کسی هایم حزینم

مرا غفلت چنان بیمار کردست که حتی پیش پایم را نبینم

مرا در دید مردم نیک کردی چرا در ناسپاسی بدترینم؟!

الا ای دوست ای پیمان جاوید به حق من فاقد ایمان و دینم!

مگر ایمان به جز اخلاص و صدق است؟ که من خود را در این میدان نبینم

بیا درمان این دلهای خسته بیا تا اندکی پیشت نشینم

بگویم رازهای سینه خود بگویم آنچه را من شرمگینم

تو باید پا در این میدان گذاری که من با نا امیدی ها عجینم

1396/10/21