خدا سایه مرگ را از سرتان کم نکند

سایه مرگ و یادداشت اون رو مدت ها قبل می خواستم بنویسم. شاید در ابتدا به ذهن خیلی از خوانندگان این موضوع خطور کنه که نوشتن چنین مطالبی و درخواست چنین دعاهایی چه وجهی داره. شاید کسانی مثل من که تجربه نزدیک بودن به مرگ رو حداقل یکبار تجربه کرده اند این مقاله را خیلی خوب درک کنند و اون رو دعایی زیبا برای انسان تلقی کنند.

انسان موجودیست که غفلتی ذاتی دارد. حتی پیامبران الهی و اولیاء نیز دارای غفلت هستند. گویا نادیده انگاشتن و فراموشی با سرشت انسان در هم آمیخته است. انسان در حالت عادی به مرگ فکر نمی کند و از یاد آن گریزان است. او از بدیهی ترین رخدادهای طبیعت که مرگ است گریزان می باشد. او نمی داند چه عظمتی در شناخت مرگ نهفته است. او چون به خلقت خود و چرایی آن پی نبرده است می خواهد تمام هستیش در همین نشئه ای که می بیند خلاصه شود؛ برای همین از ناشناخته های مرگ می ترسد و همین جهل او را وادار به نادیده گرفتن این حقیقت بزرگ می کند.

انسان واقعی مرگ را جزئی از زندگی خود می بیند و چون عاشق حقیقت است هیچگاه حقیقت مرگ را نادیده نمی انگارد. او فلسفه حیات را فهمیده است و به لحظه ی اینک عشق می ورزد. حتی اگر اینک مرگ او باشد. گاهی خداوند منان با لطف خود انسان را از این خواب غفلت خارج می کند و او را به مرگ نزدیک می کند. چه لحظه ای. از خدا بخواهید به مرگ آنی دچار نشوید. دعایی که مردم برای خود و دیگران می کنند چون فکر می کنند از این لحظه باید سریع عبور کنند. نمی دانند تجربه نزدیکی به مرگ چه حس خوبی دارد.

کاش سایه مرگ را در زندگی های خود حداقل هر از چندگاهی تجربه کنیم. لحظه تولد را چقدر با شکوه می پنداریم؟ لحظه مرگ بسیار با شکوه تر است. چون انسان با آگاهی از جهانی به جهانی دیگر می خواهد منتقل شود. او می خواهد با مردن شکوفا شود. کاش این حرفا در خودم و در خواننده اثر بگذارد. کاش باز هم تجربه ورود به مرگ را داشته باشم. کاش حس لذت بخش گذر از غم از دست دادن دلبستگی های دنیا را باز بتوان تجربه کرد. من این دعا را برای همه می کنم: