همای سعادت (مجموعه اشعار مسعود مردیها)

همای سعادت

زهی همای سعادت که دور شد از ما

به دیده اشک ریزیم و دل گرفتار است

حزین غفلت نفسیم در برابر عشق

که نفس طالب عشق است و لیک بیمار است

طلوع شمس دلم با کسوف شد همراه

امید من به طلوعش طنین تیمار است

منجمین به امید طلوع نومیدند

چراکه تیرگی شمس ما ز مزمار است

کسی نبود که سازد نوایی از دل ما

نبود تار به چنک دلی که سیاس است

___________________

93/2/1