بی خبری

من زنده شدم تا خبری از تو بگیرم افسوس که این راه گرفتارترم کرد

صد پاره شکر لعل لبت بر لبم انداخت زنهار که آفات دهان تلخ ترم کرد

دائم نظرم سوی لب و خال تو باید صد حیف که صد دیده مرا شادترم کرد

امید به ایصال تو در من نه جوان است این بی خبری سوختم و پیرترم کرد

این لحظه ی نایاب چه نایافتنی شد نالایقی ام در طلبت خوارترم کرد

این می که بنوشیدم و اینک نه خمارم ناخالصی اش زارتر و زارترم کرد

جامی تو بده پرده نشین از پس غیبت بیمار شدم، جام تو بیمارترم کرد

سرودن این شعر برای حفظ قافیه و ردیف کمی بیشتر از سایر اشعار کار برد. نمی دونم چرا ولی با اینکه شعر خوبی شد بقیه شعرام بیشتر به دلم هست. هرچند این شعر رو خیلی دوست داشتم. 1396/03/05