هوای پر از التهاب

ازین شلوغی بازار بیزارم ازین همه داد و هوار بیزارم

چرا توان تحمل نمانده است مرا؟ ازین همه زجّ و سکوت بیزارم

دوای درد خود از عاملش چرا خواهم؟ ازین دوای بدون شفا، بیزارم

هوای حال خوشم پر ز ابر و بارانیست ازین هوای پر از التهاب بیزارم

خراب می شود این نقش بر رخ ماسه ازین تلاطم امواج، سخت بیزارم

سرم دوباره به سویت بلند خواهد شد ازین سری که به زیر اوفتادست بیزارم

دوای درد زمین را در آسمان یابم ازین شکسته پرو بال خود چه بیزارم

مرا بگیر به آنی چو غیر تو خوانم ازین حیات زمینی چه سخت بیزارم

95/12/20