خورشید الهام بخش را نظاره گرم

یادداشتی خودمانی از مسعود مردیها

صبح زود که پا از منزل بیرون گذاشتم زیر چشمی در دوردست ترین پیاده روی شهر رگه های متصل و منقطع نور خورشید که از میان درختان کاج عبور می کرد را نظاره گر بودم. با اینکه پیوسته نبود اما زیبایی و گرمایش مرا به 150 میلیون کیلومتر آن طرف تر برد. جایی که خورشید با قطری 110 برابر کره زمین می سوزد و زندگی می بخشد. از آنجا به زمین نگاه کردم. پیدا نبود. مانند ریگی غریب آرام می چرخید. به اطرافم نگریستم، پهنای کیهان را دیدم که نا پیدا بود. به خود آمدم و خود را در پیاده رویی کوچک در نقطه ای کیهانی دیدم. گام که بر می داشتم جمله ان الصلاتی و نسکی و محیای و مماتی لله رب العالمین را بارها و بارها گفتم و هر بار که می گفتم و فکر می کردم به این واقعیت پی می بردم که من با حقیقت این جمله فاصله دارم. هیچ چیز من حقیقتا برای خدا نیست. خیلی اوقات فقط می خواهیم خودمان را به دیگران اثبات کنیم. تصمیمی گرفتم. من روزم را با توجه به این جمله شروع کردم. دیگر برای کار و پول و دوست و همکار و …. به محل کار نرفتم. سعی کردم برای خدا فعالیت کنم. تا الان که این متن را می نویسم احساس سبکی خوبی دارم. خوش اخلاق و پرانرژی، مثبت اندیش و در لحظه هستم. کاش انسان می توانست خوب بماند و فراموش نکند.