شعر عدالت عشق – مسعود مردیها

به هوای غمزه ی ماه روان به کوه گشتم
به کجا فرار کرد آن رخ ماه شب فروزم
به حضور من تو رفتی به مُحاق و اینک امشب
دگر از جفای عشقت به خدا که لب ندوزم
ز تو خواهشی کنم تا که کنی طلوع امشب
به خودت قسم که من تا خود صبح تیره روزم
همه گفته اند این عشق عدالتش وصال است
و من از عدالت عشق ندیده ام هنوزم
همه جان من پر از زخم و همه تنم پر از خون
تو چرا نظر نکردی به بدیه حال و روزم
دگر این می مِیِستان به تنم اثر ندارد
دگر از شراب ساقی و می اش تنم نسوزد
ز امید نا امیدم، و فقط امید ماندست
عجب است حال و روزی که یقین در آن بسوزم