خدا می بینی و ساکت نشستی

امروز توی محل کارم نشسته بودم و داشتم به عملکرد خودم فکر می کردم. انسان های پیرامونم و اینکه واقعا انسان به کجا داره میره. با اینکه مدتی است از شعر و شاعری فاصله گرفتم ولی خیلی ناگهانی مطلع یه شعر توی ذهنم تداعی شد. کاش خدا یاریمان کند بر نفسمان غلبه کنیم و بتوانیم به هوای نفس چیره شویم. آمین

خدا می بینی و ساکت نشستی عجب موجود پر صبری تو هستی

تو ما را آفریدی تا بدانیم ولی ما در جهالت هایمانیم

گنه کاران زیاد اندر زمینت چه دشمن ها نهفته در کمینت

بسی مجرم که مشغول فسادند چه زن هایی که عفت ها بدادند

چه انسانهای در ظاهر نکویی چو من در خویشتن بی آبرویی

خدا من بنده صالح ندیدم به جز غافل در این وادی ندیدم

کم اند این بندگان عاشق تو کجایند این عباد لایق تو

ز الوان خطا ما ناگزیریم ز تکرار جفا ما سر بزیریم

بسی مستیم و در شهوت گرفتار بسی خسته ز این آلوده کردار

خدا ما نا امیدانیم از خود هزاران دیو پنهانیم در خود

نمی فهمیم معنای حضورت سیه سیما بسی در قلب و صورت

مرا عاشق شدن بس مستطاب است ولی این خواسته بی مستجاب است

تو می دانی که بی کس بی پناهیم تو می دانی که اندوهیم و آهیم

ز لطف خود نظر کن سوی انسان مرا احیا بکن انسان انسان

1396/04/05