شعر در خود شکُفت – مسعود مردیها

توضیحاتی در مورد قسمت های مختلف شعر داشتم که ترجیح دادم در کامنت صفحه اضافه کنم:
بِه که تنهایی مرا تکثیر کرد
رنج بی کس بودنم اکسیر کرد
در بیت اول کلمه (به) هم می تواند با فتحه و هم با کسره خوانده شود که من خودم کسره را می پسندم. اینجا منظور این است که انسانی که به درستی تنهایی را درک کند در حقیقت منزوی نیست و به نوعی از درون تکثیر می گردد. اندیشه ها و ایده ها و بینش هایش. و این تنهایی اصیل رنج بی کس بودن را برای این فرد به معجون و اکسیری اثر گذار تبدیل می کند.

بیت سوم:
عشق اینجا آمد و در خود شکفت
مهر را از غیر خود تکفیر کرد
در خود شکفتن عشق نه به معنای پرهیز از ازدواج و پیوند بلکه به معنای درونی سازی تمام تصاویریست که متعلق به شماست ولی شما آن را بر گُرده ی معشوق بی نوا می خواهید حمل کنید. این اتفاق منجر به فرسایش عشق خواهد شد. فشاری که سایه شخصیت شما بر معشوق می آورد خیلی زود کمر او را خواهد شکست. انسان باید در ابتدا مهر دیگری را نخواهد و خود به توانایی مهر ورزیدن به خود دست یابد آنگاه می تواند ارزش و قدر مهر دیگران را درک کند و هیچ بعدی از عزت نفسش در گروی مهر دیگری نباشد. تکفیر مهر دیگری در مصرع دوم به معنای رسیدن به حقیقت مهرورزی به خویشتن است

بیت پنجم:
خواب و رویایی که دنبالش دوید
بر خود و در خویش، خوش تعبیر کرد
این بیت توضیح خاصی ندارد و معنای آن مشخص است. در حقیقت تکرار معنای مطرح شده در ابیات قبلی به شکلی دیگر است.

بیت هفتم:
آن سبو کز دست ساقی خرد شد
در درون بندش زد و تعمیر کرد
وقتی مستیِ تو به دستان ساقی است ممکن است مِی به هر طریقی به تو نرسد. ساقی تو را در دستان خود بگیرد و سبوی مِی را بشکند. ساقی اینجا به منزله معشوق بیرونیست. این مثالیست از عشق های افلاطونی و هورمونی که شخص سلامت نفس و حال خوش خود را به دست معشوقی می سپارد و به کل از عزت نفس تهی می گردد. مفهومی که به وفور در موسیقی های پاپ امروزی می توانیم ببینیم. حال، شخص زخم خورده از عشق یاد می گیرد سبوی می و عاشقی را در درون حصن قلبش بند بزند و ترمیم کند و خود مسئولیت حال خوش خود را بر عهده گیرد. تنها در این صورت است که می تواند رابطه ای سالم را رقم زند. ما به هر میزان که در رابطه با خویشتن پیشرفت کنیم می توانیم در رابطه با دیگری پیشرفت نماییم. این مهم ترین قانون رابطه است.