شعر سودای بیابان – مسعود مردیها

ابر می آید و با خود غم دوران دارد
این چه حالیست که دائم سر باران دارد
مرغ، حتما به شب خود غم و آهی دیدست
ورنه این صبح چرا نغمه نالان دارد
ساقی امروز چرا جام نهادست زمین؟
شاید او هجر، زمیخانه ی جانان دارد
چه کنم عقل دگر پای به ماندن ندهد
قلب دیریست که سودای بیابان دارد
این بلاییست که ایمان به سر دل آورد
سر اندیشه سری روی به پایان دارد